1 Ster2 Sterren3 Sterren4 Sterren5 Sterren (5 stemmen, gem. 4,20 van 5)

Ik wist al vanaf mijn twaalf of dertien jaar dat ik op jongens viel. Of misschien nog eerder: in de pissijnen van de lagere school waar nauwelijks een afscheiding was tussen de plassende leerlingen, keek ik af en toe wel eens sluiks naar de jongen naast mij en met wat geluk kon ik dan, vanuit mijn ooghoek, het topje van zijn plasser zien terwijl het warme vocht tegen de wand van de pisbak klaterde. Soms kreeg ik dan het gevoel dat mijn piemel een beetje hard werd en steeg het bloed naar mijn hoofd. Goed beseffend dat ik iets deed wat niet mocht, schaamde ik me daarvoor, maar ik kon dat gegluur ook niet laten.

Het was op een warme namiddag in juli, ik was in maart twaalf geworden, en we waren met enkele buurjongens en hun vrienden naar het nabijgelegen meertje gefietst om er te zwemmen. Na een heerlijke plonspartij gingen de stoerste gasten bij een groepje meisjes zitten en zo bleven we met een vijftal jongens over. We babbelden wat, we jokten en een van hen vertelde een schuine mop die ik niet begreep. Wat later legden de vier jongens zich languit in het zand, ik bleef zitten en keek naar hen. Ze lagen daar met hun pet over hun ogen tegen de zon en voor het eerst gluurde ik heel bewust en zonder schaamtegevoel. Door het lycra van hun zwembroeken tekende zich flauw hun geslacht af. Terwijl ik me erop betrapte dat mijn penis stijf werd, zag ik natuurlijk dat die van hen slap bleef, maar hoe dan ook, ik zag de contouren ervan door de strakke dunne stof en dat zette mijn verbeelding aan het werk. Wat als… een van hen nu ook eens, net als ik, nieuwsgierig was naar wat er in zo’n zwembroek zat?

Nog maar enkele weken daarvoor had ik mijn eerste nachtelijke zaadlozing gehad. Ik werd wakker uit een droom waar ik me niks van herinnerde en mijn pyjamabroek was nat. Ik was in paniek, sprong uit bed, deed het licht aan en zag dat het geen plas was maar een witte smurrie. Pas dan herinnerde ik me dat we op school daarover iets hadden geleerd, maar toen was ik daar niet in geïnteresseerd geweest, ik vroeg me toen af waar de leraar biologie het over had. De avond daarop kreeg ik in bed een spontane erectie en toen ik met mijn hand met piemel aanraakte, gaf dat onmiddellijk een goed gevoel. Zonder te weten waarom, begon ik mijn hand te bewegen en god, wat voelde dat goed… tot opeens een dikke straal wit spul uit mijn plasser omhoog schoot, heel mijn buik was nat. Van toen af trok ik me elke avond af en soms ook nog ’s ochtends.

De jongen naast me, een vriendje van mijn buurjongen, ging rechtop zitten en vroeg me fluisterend of er ergens een wc was. Ik knikte van ja, mijn keel werd plotseling droog, maar met moeite kon ik toch nog uitbrengen dat hij dan naar het café aan de overkant van het meer moest gaan. ‘Als je wil, ga ik wel met je mee,’ zei ik, ‘ik moet toch ook.’ De drie anderen lagen blijkbaar te slapen, in ieder geval verroerden ze zich niet. Wij stonden op en liepen weg. De jongen bleek Rik te heten en was niet uit de buurt. Hij was met vakantie bij zijn tante die in de buurt woonde en die tante was dan weer familie van Luc, mijn buurjongen, zodat ze vrienden geworden waren. Rik was een slanke jongen van veertien met kort blond haar en een mooie roze huid. Zijn witte lycrabroekje stond hem bijzonder goed. Het mijne was donkerblauw en tegen dat we rond het meer waren gestapt, wist ik dat er een bult in zat. Oh, wat zou ik deze jongen graag aanraken, strelen… Ik schrok zelf van die gedachte, maar ze was sterker dan mezelf.

We stonden naast elkaar te plassen tegen de glanzende aluminiumplaat zonder afscheidingen. Was het verbeelding of was het echt? Ik voelde dat Rik naar me gluurde, ja, ik was er zeker van, dus gluurde ik ook. ‘Je gluurt,’ fluisterde hij. ‘Jij ook!’ zei ik en hij barstte in lachen uit. ‘Ik kan het niet laten,’ zei hij, ‘maar echt, Jan, ik heb niets gezien.’ ‘Ik wel,’ antwoordde ik, ‘ik heb die van jou wel gezien.’ ‘Ik deed het erom,’ zei hij. En toen draaide hij zich naar me toe en trok zijn zwembroek weer omhoog. ‘Je wilde echt dat ik hem zag?’ vroeg ik. ‘Bah, waarom niet? Als je het niet wil, kijk je toch de andere kant uit?’ Ik stond nog altijd met mijn gezicht naar de muur, mijn plasser in de hand. Plots kreeg ik een ingeving en ik draaide me ook naar hem toe en trok dan pas mijn zwembroek naar omhoog. ‘Voilà,’ zei ik, ‘nu heb je de mijne ook gezien.’ Ik werd vuurrood. ‘Je bloost zo,’ zei Rik, ‘is dat de eerste keer dat je een andere piemel ziet?’ ‘Euh, ja…’ mompelde ik verlegen, maar op dat moment stapte een man de toiletten binnen en we liepen naar buiten.

‘Zeg, Jan, weet jij hier nergens een plekje waar we alleen kunnen zijn,’ vroeg Rik toen we terug naar de anderen gingen. ‘Als je wil, mag je de mijne dan echt bekijken en ik die van jou. Jij kent het hier toch, niet?’ ‘Ik ken hier elk hoekje en kantje, ik ben van hier,’ antwoordde ik. En zonder erover na te denken, liep ik terug naar het café. Daar achter ligt een kleine bosje en daarachter weer een veldje vol struikgewas. Rik volgde me. Ik zag duidelijk een bobbel in zijn zwembroek en daardoor begon mijn piemel ook te groeien. ‘Hier komt nooit iemand,’ zei ik hees, ‘dat weet ik zeker.’ ‘Ja, echt een mooi plekje,’ beaamde Rik. Achter een hoge struik konden we ons verbergen en toch zien of er iemand aan zou komen. Rik wachtte niet, trok zijn zwembroek naar beneden en daar was hij dan: een mooie, grote, rechtopstaande staaf met daaronder een klein zakje waarin de ballen zich goed aftekenden. Rond zijn strakke fluit groeide weelderig blond dons. Die van mij was ook hard maar lang niet zo groot en dik, ik had ook nog maar heel weinig haar en ik aarzelde om mijn broekje naar beneden te trekken. ‘Doe maar,’ moedigde Rik me aan, ‘ik weet dat je jonger bent dan ik en dat die van jou nog niet zo groot is. Maakt niet uit, Jan.’ Die van mij stond ook mooi rechtop maar ach, wat was hij dun en klein tegenover die van Rik!

‘Je trekt je toch al af?’ vroeg hij. Ik knikte. ‘Kom, dan doen we het samen,’ zei hij. Ik was over de streep getrokken, Rik was echt een leuke jongen, ik voelde me helemaal op mijn gemak bij hem. En terwijl we tegenover elkaar stonden, trokken we onszelf af, ik keek naar hem en hij naar mij. ‘Het komt,’ kreunde hij en vlak daarop spoot een dikke witte straal uit zijn plasgaatje in het gras. Ik werd er zo opgewonden van dat ik ook mijn hoogtepunt bereikte. Rik kwam dicht tegen me aanstaan en ik spoot mijn witte goedje tegen zijn piemel.

‘Kom, we gaan naar de anderen,’ zei ik, ‘wie weet zijn ze ons al aan het zoeken.’ ‘Ach wat,’ antwoordde Rik, ‘die missen ons niet. Kom hier dat ik je kus.’ Hij nam me in zijn armen en drukte een zoen op mijn lippen. ‘Ik mag je wel, Jan,’ zei hij, ‘ik blijf tot eind juli bij mijn tante en ik zou het leuk vinden als we hier elke dag naartoe zouden komen.’ ‘Ik ook, Rik,’ antwoordde ik gretig, ‘dat zou ik fijn vinden. Je zegt toch niks tegen Luc?’ ‘Ach, Jan toch,’ lachte Rik, ‘Luc en ik doen dat ook met elkaar hoor, maar dan bij hem thuis of op mijn kamer bij mijn tante. En ik kan je nog meer vertellen: Luc is eigenlijk verliefd op jou, maar hij durft dat niet tegen jou zeggen. Hij is bang dat je hem zou uitlachen en overal zou vertellen dat hij op jongens valt.’ ‘Maar Luc, die is al vijftien jaar!’ riep ik uit. ‘Ja, en dan? Staat daar soms een leeftijd op verliefd worden? Zal ik hem zeggen dat het voor jou oké is? Dan kan hij het aanmaken met jou. En dan heb je een vriendje dat dicht bij jou woont. Want over een paar weken ben ik weg en als ik dan op bezoek kom bij mijn tante, zijn mijn ouders en mijn broers erbij en dan kan ik niet met jou komen spelen.’ Ik hoefde er eigenlijk niet over na te denken: die stoere Luc, verliefd op mij? Mijn hart bonsde in mijn keel en ik zei: ‘Zeg maar tegen Luc dat het goed is voor mij.’

Nog geen reacties, reageer hieronder!


Reactie toevoegen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *